เรื่องของตาทิม

posted on 18 May 2008 19:44 by sheep-island

 

ยามเย็นบนถนนสายหนึ่งใกล้ตลาดริมแม่น้ำ ผู้คนมากมายกำลังยุ่งอยู่กับธุระของตน หญิงชายชราภาพจับกลุ่มนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้านของตน เด็กเล็กๆวิ่งเล่นกันขวักไข่วส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันอย่างสนุกนาน ส่วนเด็กที่โตขึ้นมาหน่อยหลายคนพึ่งจะกลับถึงบ้านแม้ว่าโรงเรียนจะเลิกตั้งแต่สามโมงเย็น เพราะต้องเรียนพิเศษบ้าง ขลุกตัวอยู่ร้านเกมบ้าง แต่ที่แน่ๆหลายบ้านในครัวแม่บ้านหุงหาอาหารเตรียมไว้ให้สมาชิกในครอบครัวไว้รับประทานกันในตอนเย็น

ที่หัวมุมถนนสายนั้นติดกับร้านขายของชำของยายพรที่มีของใช้ทุกชนิดที่คุณจะนึกออกวางขาย เป็นร้านขายอาหารตามสั่ง(ที่สั่งได้เฉพาะในเมนู)ของเจ้หงส์ วันนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับทุกวันที่ร้านขายอาหารแห่งนี้จะมากไปด้วยผู้คน บางคนก็มานั่งกินที่ร้าน แต่มีไม่น้อยที่ซื้อกลับไปกินบ้าน

เจ้หงส์จัดเป็นนักโฆษณาตัวยง สุกี้หมูนุ่มของแกดูจะเป็นอะไรที่แกภูมิใจเป็นพิเศษและมักแนะนำให้ลูกค้าลองลิ้มชิมรสหากนึกไม่ออกว่าจะเอาอะไรใส่ท้องแก้หิว "สมัยก่อนนะ พอเวลามีงานงิ้วที่ท้ายตลาด ขายดิบขายดีจนทำไม่ไหวเลยหล่ะ บางปีมีสิบคืนคนมาเที่ยวงานทุกคืนไม่ใช่จะมาดูงิ้วอะไรที่ไหนหรอก มาชิมฝีมือสุกี้ชั้นนี่แหละ เค้าบอกถ้าไม่ได้กินเหมือนมาไม่ถึงงาน ชั้นหล่ะไม่อยากจะคุย"

ตาทิมเป็นหนึ่งในลูกค้าประจำที่ผูกท้องกับร้านของเจ้หงส์ตั้งแต่สมัยที่ตลาดริมน้ำแห่งนี้ยังคราคร่ำไปด้วยผู้คนจนเดี๋ยวนี้แม้จะไม่คึกคักเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็ไม่เงียบเหงาเศ้ราสร้อย ตกเย็นของทุกวันเวลาหกโมงห้านาทีจะเห็นแกมายืนอ่านเมนูที่เขียนตัวโตๆติดไว้ที่ข้างฝาราวกับว่าจะท่องจำให้ขึ้นใจ แกจะใช้เวลาคิดเมนูอยู่ประมาณสามถึงห้านาทีโดยเฉลี่ย(นานๆครั้งที่แกจะนึกเมนูได้ก่อนที่จะมาถึงร้าน) เมื่อคิดออกว่าจะกินอะไรและสั่งเจ้หงส์เรียบร้อยแกก็จะไปนั่งรอที่เก้าอี้ตัวเดิมตรงข้างตู้แช่น้ำอัดลม ส่วนระยะเวลาในการรอนั้นจะช้าหรือเร็วแปรผันตรงกับจำนวนคนในวันนั้นซึ่งเป็นปัจจัยที่พอจะคาดคะเนได้

ตามทิมเป็นภารโรงอยู่ที่โรงเรียนประถมประจำตำบล พอระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกเวลาเลิกเรียนสำหรับเด็กๆ แต่สำหรับแกเสียงระฆังเสมือนเสียงนาฬิกาปลุกบ่งบอกว่าถึงเวลาทำงานรอบสุดท้ายของวัน กว่าที่แกจะเก็บกวาดทั่วบริเวณจนสะอาด(หรือที่แกคิดว่าสะอาด)ก็ล่วงไปห้าโมงสี่สิบห้านาที(บวกลบนิดหน่อย)ทุกที ใช้เวลาเดินทางด้วยเท้าก็จะมาถึงที่ร้านเจ้หงส์เวลาหกโมงห้านาทีพอดิบพอดี ถ้าวันไหนงานเยอะออกจากโรงเรียนช้าแกก็จะเร่งฝีเท้าให้มาถึงให้ทันเวลา ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร แม้แต่เจ้หงส์เองก็ไม่แน่ว่าจะรู้หรือไม่

"วันนี้กินอะไรดี เอาสุกี้หมูนุ่มมั้ย สมัยก่อนนะ พอเวลามีงานงิ้วที่ท้ายตลาด ขายดิบขายดี......................" เจ้หงส์เริ่มโฆษณาด้วยบทโฆษณาบทเดิมที่เหมือนแกจะท่องจนขึ้นใจ

ตาทิมปล่อยให้เจ้หงส์ร่ายยาวไปเรื่อย คลื่นเสียงเจ้หงส์ลอยแหวกอากาศเข้ามาสั่นกระดูกอ่อนที่อยู่ภายในหูของตาทิม แม้ว่าตาทิมจะรับรู้ว่าได้ยินเสียงแต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้หงส์นั้นพูดว่าอะไรเพราะสมาธิของแกจดจ้องอยู่กับตัวหนังสือที่อยู่ข้างฝา "รวมมิตรทะเลผัดพริกแกงราดข้าวก็แล้วกัน แล้วก็สุกี้น้ำอีกชาม ขอข้าวเยอะหน่อยนะวันนี้หิวจะแย่" เมื่อตามทิมสั่งเสร็จเรียบร้อยแกก็เดินไปหยิบแก้วมาตักน้ำในกระติกที่เจ้หงส์ตั้งไว้ให้ลูกค้าโดยไม่คิดเงินแต่มีเงื่อนไขว่าต้องบริการตัวเอง

ตาทิมเดินเชื่องช้าหอบสังขารที่ร่วงโรยด้วยความชรามือหนึ่งถือแก้วน้ำ ในมืออีกข้างหนึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันหนึ่งในหลายๆเล่มที่มีอยู่มากมายในร้านของเจ้หงส์ ที่มากไม่ใช่เพราะเจ้หงส์แกเป็นคนสนใจข่าวสารบ้านเมืองอะไร แต่จุดประสงค์หลักของแกคืออ่านละครที่ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ อ่อและที่จะขาดเสียไม่ได้คือคอลัมภ์ดูดวงของอาจารย์โหรทั้งหลาย ได้เลขเด็ดเอาไปแทงหวยถูกก็มีไม่น้อย

เมื่อตาทิมนั่งลงที่เก้าอี้หัวมุมตัวเดิมยังไม่ทันที่จะได้เปิดหนังสือพิมพ์ออกอ่าน ยายพรเจ้าของร้านของชำที่อยู่ติดกันก็ส่งเสียงทักทายพลางเดินเข้ามายืนใกล้โต๊ะของตาทิม "ตาทิมแกถูกหวยกับเขาบ้างรึป่าว" ยายพรว่า

"ถามมาได้ยายพร ฉันน่ะคนเล่นหวยที่ไหนกัน เรื่องหวยต้องถามยายหงส์นู่นที่เจ้ามือหวยใต้ดินรวยเอาๆก็เพราะเงินยายหงส์นั่นแหละ ว่าแต่แกเถอะถูกกับเขาบ้างรึป่าวหล่ะ" ตาทิมพูดพลางหันไปมองว่าเจ้หงส์ได้ยินที่ตนแซวหรือไม่ แต่ดูเหมือนเจ้หงส์จะสนใจหมูในหม้อต้มสุกี้มากกว่าสิ่งที่ตาทิมพูด

"เฮ้อ.....ชั้นน่ะไม่ถูกหรอกแต่เสียดายนี่สิตาทิม เสียดายเลขตาออด"

"หึม..ตาออดขายปลาร้าที่ท้ายตลาดหนะหรอ เดี๋ยวนี้ให้เลขให้หวยกับเขาแล้วหรือ" ตาทิมสงสัย

"ตายแล้ว ตาทิมแกไปอยู่ไหนมาตาออดหน่ะตายแล้ว เมื่อวันก่อนนี่เอง ก่อนตายนะเดินให้เลขคนทั้งตลาดเลยหล่ะ 123 ฉันก็นึกว่าแกเมาเชี่ยงชุนละเมอเพ้อพกไปเรื่อย ที่ไหนได้ตกดึกไหลตายไปเสียดื้อๆ" ยายพรเล่าอย่างตื่นเต้น

"หา.......ตาออดตายเเล้วหรอเนี่ย ฉันไม่ยักกะได้ข่าวกับเขาเลย" ตาทิมนึกเสียดายเพราะตาออดนั้นก็รุ่นราวคราวเดียวกับแกเคยเห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆวิ่งเล่นที่ลานวัดใกล้บ้านกันออกบ่อย

"โอ้โห แล้วทำไมแกไม่บอกชั้นหล่ะยายพร เนี่ยดูสิไอ้ชั้นสู้อุตส่าห์ไปนั่งถูต้นตะเคียนข้างหลังวัดทั้งคืน ถูจนมือแทบถลอกกว่าจะได้เลข แถมเอาไปแทงดันไม่ออกเสียด้วยนะ ชั้นหล่ะยังนึกแค้นไม่หาย ว่าแต่หวยตาออดนี่ก็แม่นใช้ได้นะเนี่ย ถ้าใครเอาไปแทงก็ถูกโต๊ดไปแล้ว 231 เสียด๊าย เสียดาย" เจ้หงส์ส่งเสียงบ่นพร้อมเดินถือกับข้าวมาในมือเข้ามาร่วมวงสนทนาอีกคน "จริงๆชั้นก็ฝันอยู่เหมือนกันนะคืนก่อนหวยออกหน่ะ แต่เสียดายไม่ได้ซื้อไม่งั้นได้รวยเป็นเศรษฐีไปแล้ว" เจ้หงส์ว่าต่อ

"ฝันเห็นว่าอะไรหรือเจ้หงส์" ยายพรอยากได้ใครรู้

"ชั้นฝันว่าไปเที่ยวน้ำตก ระหว่างทางเจอนกเงือกบินผ่านมาสี่ตัว แต่นกเงือกนี้ประหลาดแท้ มันร้องออกมาเป็นเสียงกา พอมันบินมาใกล้ๆตัวหนึ่งมันขี้ใส่ฉัน เสื้อเลอะเป็นรูปเลขแปดเลยหล่ะ และพอชั้นไปถึงน้ำตกก็มีคนมาบอกว่าจะถ่ายรูปให้ พอตากล้งนับฉันก็สะดุ้งตื่นพอดี" เจ้หงส์สาธยายรายละเอียดไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย

ยายพรเอานิ้วนับเลขตามที่เจ้หงส์เล่า "โอ้โห...........แล้วมันกี่เลขหล่ะนั่นเจ้หงส์ เท่าที่ฉันดูมันไม่เห็นจะมีเลขที่เกี่ยวกับที่มันออกมา 231 เลยนี่เจ้ จะเห็นก็มีแต่เลขสี่เลขแปด" 

"อ่ะ แกนี่ไม่รู้อะไรตรงๆเลยหล่ะนั่น ก็ตอนที่ถ่ายรูปนั่นไง ปกติเวลาเขาถ่ายรูปกันเขาต้องนับ 1 2 3 ใช่มั้ยหล่ะ แหมแต่ไอ้ชั้นมันตื่นมาเสียก่อนนะสิ ไม่งั้นคงซื้อไปแล้ว" เจ้หงส์อธิบาย

"เอาเข้าให้นั่นเป็นไง เจอปรมาจารย์ด้านคณิตศาสตร์อีกคนแล้วไงเล่ายายพร" ตาทิมแซว

"เอาเถอะๆ นับถือๆ แต่ฉันยังอดเสียดายเลขตาออดไม่หาย นี่จะว่าไปก็น่าสงสารตาออดนะ นอนตายอยู่ตั้งสามวันกว่าเมียจะไปเจอ" ยายพรเปิดประเด็นใหม่

"ทำไมเล่ายายพร ยายสายเมียแกไม่รู้เรื่องเลยรึ" ตาทิมท้วง

"แหม....ก็อย่างที่รู้กันนั่นแหละ ผัวเมียคู่นี้ถูกกันที่ไหน คนหนึ่งนอนข้างนอกคนหนึ่งนอนข้างใน ปีนึงคุยกันถึงสามคำรึป่าวก็ไม่รู้" ยายพรเล่าอย่างออกรส

เจ้หงส์ส่ายหัวคงเป็นเพราะคำพูดของยายพรนั่นดูเกินความเป็นจริงไปเสียหน่อย "แกนี่ก็ว่าไปนั่น ผัวเมียถึงไม่ถูกกันมันก็ต้องคุยกันบ้างหล่ะน้า" เจ้หงส์หันไปมองตาทิมที่กำลังพยักหน้าช้าๆอยู่ข้างๆ

"แหม ใครเขาจะไปสู้ตาทิมได้เล่า รักเมียเสียยิ่งกว่าใคร" ยายพรแซวตาทิมที่พึ่งจะเริ่มกินข้าวได้สองสามคำ

ตาทิมวางช้อน กลืนข้าวลงคอแล้วหันมาตอบยายพร "ทำไงได้หล่ะยายพร ก็เงินได้มาเท่าไหร่เค้าก็เก็บไว้หมด แล้วอย่างนี้จะไม่ให้รักได้อย่างไร"

ตาทิมหันไปมองหน้าเจ้หงส์เหมือนเป็นการขอความเห็น แต่เจ้หงส์ก็นิ่งอยู่ไม่ได้ว่าอะไร ตาทิมจึงว่าต่อ "ฉันหล่ะตามใจทุกอย่าง เวลาไปเที่ยวไหนเมียถามว่าจะกินอะไร ฉันก็บอกไปว่า ก็กินเหมือนเธอและจ๊ะ"

"แหม แหม แหม แล้วถ้าเมียถามว่าจะไปเที่ยวที่ไหนหล่ะ" ยายพรส่งมุขให้

"ก็แล้วแต่เธอหล่ะจ๊ะ" ตาทิมรีบรับทันควัน

"แล้วถ้าเมียถามว่าคิดอะไรอยู่หล่ะ" เจ้หงส์ถามขึ้นบ้างด้วยเสียงเรียบเฉย

ตาทิมกำลังสนุกเลยตอบกลับอย่างกระเซ้า "ก็คิดเหมือนเธอแหละจ๊ะ"

เจ้หงส์ลุกขึ้นยืนพรวดพราด มือหนึ่งเท้าเอวอีกมือชี้มาที่หน้าตาทิม "อ๋อ...............นี่มึงคิดจะฆ่ากูหรอไอ้ทิม ไอ้ผัวเฮงซวย"

..................................................................!!!!

 

edit @ 19 May 2008 14:19:35 by คิดจะใหญ่ใจต้องนิ่ง

Comment

Comment:

Tweet

ถ้าจะตรวจหวยhttp://news.sanook.com/lotto/ ที่นี้นะค๊าา

#3 By ดูดวงปี 2555 on 2011-10-20 10:52

angry smile

#2 By (125.26.110.82) on 2009-06-07 14:25

สนุกดีนะ แปะเฮง
...หิวละ ไปซื้อสุกี้กินมั่งดีกว่า

#1 By tk (124.121.226.225) on 2008-05-21 11:19