Bughamyai@Sheep_Island

"กาบ .....เชลล์ ...........สังข์........ว่าไง พวกเอ็งสบายดีกันมั้ย"  หมีฟองน้ำเอ่ยทักทายบรรดาเปลือกหอยที่ห้อยระโยงระยางบนผนังถ้ำคนเลี้ยงหมี ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา บรรยากาศดูเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงหึ่ม หึ่ม เหมือนแมลงวันซักสี่สิบห้าตัว(ที่เป็นตัวผู้ยี่สิบสี่ตัว ตัวเมียสิบแปดตัว และระบุเพศไม่ได้อีกสามตัว)บินผ่าน  "เฮ้ย...หอย.....ไอ้หอยทั้งหลาย พวกเอ็งได้ยินข้าบ้างมั้ยเนี่ย" หมีฟองน้ำลองทักดูอีกครั้ง เป็นความพยามยามที่ไร้ผล ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับจากเปลือกหอยเหล่านั้น หมีฟองน้ำเอื้อมมีไปจับหอย เมื่อมันพลิกกลับด้านดู จึงได้รู้ความจริงว่า แท้จริงแล้วหอยที่เห็นเหล่านี้เป็นเพียงเปลือกเท่านั้น ไม่ได้มีตัวหอยที่มีชีวิตอาศัยอยู่แต่อย่างใด เมื่อมันเงยหน้ามองไปรอบๆห้อง จึงได้รู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่(หรือใกล้เคียง)ทะเลอย่างที่มันคิดและหวังอยากให้เป็นแม้แต่น้อย มันทรุดกายลงกองกับพื้นด้วยความผิดหวัง

ห่างออกไปเพียงห้าก้าวหมี หมีปุ๊จ้องมองหมีฟองน้ำอยู่ไม่วางตาด้วยความสงสารจับใจ...................

ขณะนั้นเองหมีทั้งสองได้ยินเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งที่เดินใกล้เข้าทุกที ทุกที "ไอ้ฟง มานี่เร็วกลับมาอยู่บนโต๊ะ มีคนมา" หมีปุ๊ร้องเรียกหมีฟองน้ำ หมีฟองน้ำตื่นจากภวังค์แห่งความโศกเศร้าออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต พยายามตะเกียดตะกายปืนขึ้นบนโต๊ะ ยังไม่ทันที่ความพยายามของหมีฟองน้ำจะสำเร็จ ประตูห้องก็เปิดออก หมีฟองน้ำล้มลงนอนหมอบกับพื้นอย่างรวดเร็วได้แต่ภาวนาไม่ให้คนเลี้ยงหมีผิดสังเกต

"แนว แนววววว แนววววว"

"ไม่เอา เช้ง ออกไป อย่าเข้ามา" คนเลี้ยงหมีห้ามแมวอ้วนเทาตัวหนึ่งไม่ให้เข้ามาให้ห้องของเขา

คนเลี้ยงหมีเดินเข้ามาให้ห้อง เขาสังเกตเห็นหมีฟองน้ำที่วางอยู่บนพื้น และสงสัยว่าเหตุใดมันจึงมาอยู่ตรงนี้ทั้งที่มันควรจะอยู่บนโต๊ะ ถึงแม้จะประหลาดใจแต่เขาก็ไม่ใส่ใจที่จะหาคำตอบ เขาหยิบมันขึ้นมาและวางไว้ในที่มันควรอยู่ คนเลี้ยงหมีเอนกายล้มตัวลงนอนบนเตียง โทรทัศน์ถูกเปิดขึ้น หมีปุ๊สังเกตุเห็นว่าการเปิดโทรทัศน์นี้เป็นพิธีการมากเลยทีเดียว เริ่มจากขั้นแรกคนเลี้ยงหมีหยิบแท่งสี่เหลี่ยมขนาดถนัดมือสีเทาๆที่มีตุ่มหลายๆสีหลายๆแบบ บางตุ่มจะมีเลขกำกับส่วนบางตุ่มมีตัวหนังสือ คนเลี้ยงจะกดปุ่มเหล่านั้นสองสามปุ่มโทรทัศน์ก็เริ่มทำงาน แต่นั่นแค่เป็นเพียงการเปิดเท่านั้นยังดูไม่ได้ คนเลี้ยงหมีหยิบแท่งสี่เหลี่ยมอีกอันที่มีขนาดใหญ่กว่ากันเล็กน้อย กดตุ่มบนแท่งนั้นอีกสองสสามทีถึงจะเรียกว่าจบพิธีการเปิดโทรทัศน์ที่สมบูรณ์สามารถดูรายการต่างๆได้แล้ว

หลังจากเปลี่ยนช่องไปเรื่อย จนสุดท้ายหน้าจอโทรทัศน์ก็มาหยุดที่รายการสาระแนจัง หมีปุ๊ได้ดูก็รู้สึกสนุกสนานจนลืมเรื่องของหมีฟองน้ำเสียสิ้น แต่แล้วก็มีบางอย่างที่ทำให้มันคิดถึงหมีฟองน้ำขึ้นมา.............

ดึกเข้าคนเลี้ยงหมีก็ผลอยหลับไปทั้งที่โทรทัศน์ยังคงเปิดอยู่ หมีปุ๊เห็นดังนั้นจึงหันไปสะกิดหมีฟองน้ำ "เฮ้ย ไอ้ฟงทีวีนี่มันสนุกดีเนอะเอ็งว่ามั้ย อย่างไอ้รายการสาระแนไรเนี่ยฮาดี ถึงแม้จะไม่ค่อยมีสาระเหมือนกับชื่อก็เถอะ"(หมีปุ๊ไม่รู้จักคำว่า "สาระแน" ว่าหมายถึงอะไร แรกเริ่มเดิมทีมันคิดว่าคงจะเป็นชื่อผักชนิดหนึ่งที่คล้ายกับ สาระแหน่ แต่เมื่อเห็นว่ารายการไม่ได้เกี่ยวกับการทำอาหารเลยชักนิด มันเลยคิดว่าสาระแนคงจะเป็นกริยาช่อง3ของคำว่าคำว่า สาระ เป็นแน่)

"................................เฮ้อ" หมีฟองน้ำถอนหายใจยาว

หมีปุ๊รู้อยู่แก่ใจว่าหมีฟองน้ำยังเสียใจอยู่ มันจึงคิดว่าควรทำอะไรซักอย่างเพื่อให้หมีฟองน้ำรู้สึกดีขึ้น "เออ ข้ารู้ว่าเอ็งรู้สึกผิดหวังที่ พบว่าที่นี่ไม่ใช่ทะเล ข้ารู้ว่าเอ็งอยากกลับบ้าน ข้าเองก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน อย่าเศร้าไปเลย เอ็งยังนับว่าโชคดี อย่างน้อยเอ็งก็รู้ว่าทะเล บ้านของเอ็งนั้นมันเป็นอย่างไร ถึงแม้ว่าตอนนี้เอ็งไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกต่อไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่สำคัญเพราะเมื่อไรที่เอ็งคิดถึงบ้าน คิดถึงทะเล เพียงเอ็งหลับตาลง บ้านก็ยังอยู่ในความทรงจำของเอ็งตลอดเวลา แต่ข้าสิ" หมีปุ๊ยกมือขึ้นมาแตะๆไหล่หมีฟองน้ำ "ทะเลเป็นยังไงข้ายังไม่รู้เลย เคยเห็นก็แต่ในภาพเท่านั้น ข้าหล่ะอิจฉาเอ็งจริงๆ"

"ขอบคุณครับพี่ ผมดีขึ้นแล้วหล่ะ" หมีฟองน้ำเอ่ย

"อืมดีขึ้นก็ดีแล้ว เออข้ามีเรื่องจากบอกเอ็งเรื่องนึงเกี่ยวกับหอยเพื่อนเอ็ง" หมีปุ๊เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

"หอยเพื่อนผมพวกหอยที่แขวนอยู่บนผนังนั่นหรอพี่" หมีฟองน้ำชี้นิ้วไปที่โมบายเปลือกหอยที่แขวนอยู่บนผนัง

"อืม นั่นแหละ คืออย่างนี้หอยเพื่อนเอ็งหน่ะมันตายไปแล้วเหลือแต่เปลือกที่คนเลี่ยงหมีเค้าเก็บมานี่แหละ พอไอ้หอยตายไปมันก็ไปเกิดใหม่เป็นคนแล้วหล่ะ เป็นคนดังซะด้วยนะ ออกทีวีด้วยเมื่อกี้ข้าเห็นในรายการสาระแน เอ็งเห็นมั้ยหล่ะ" เป็นอีกครั้ง(ซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้) ที่หมีปุ๊ มั่วนิ่มเอาเรื่องนู้นมาผสมเรื่องนี้อีกตามเคย คราวนี้ดูจะจริงจังเป็นตุเป็นตะเสียด้วย

"จริงหรอพี่ เมื่อกี้ผมก็มัวแต่เหม่อเลยไม่ได้ดู" หมีฟองน้ำไม่ค่อยอยากจะเชื่อหมีปุ๊ซักเท่าไหร่ "แล้วไอ้หอยเพื่อนผมหน้าตาตอนมันเป็นคนนี่เป็นยังไงมั่ง"

หมีปุ๊ทำท่าคิด "ก็ตัวเตี้ย ดำๆ อ้วนๆ ข้าว่าก็น่าจะดูดีกว่าตอนเป็นหอยตัวเล็กๆอยุ่ในเปลือกแหละ ตอนแรกข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะว่าเป็นเพื่อนเอ็ง แตข้าจำได้ว่าเอ็งเคยบอกว่าก่อนจะมาเป็นหมเนี่ยเอ็งเคยอยู่ในทะเลมาก่อนตายแล้วถึงได้เกิดมาเป็นหมี ข้าก็เลยคิดว่าไอ้หอยเพื่อนเอ็งเนี่ยก็คงจะเหมือนกัน" (คิดดูแล้วกันว่าหมีปุ๊นี้จินตนาการลำเลิศเพียงใด)

"อ๋อ อย่างนี้เอง" หมีฟองน้ำรู้สึกตลกในความคิดของหมีปุ๊ แม้จะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไรเพราะมันคิดว่าหมีปุ๊คงจะคิดเอาเอง หรือไม่ก็คงจะแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อทำให้มันสบายใจ แต่ใจหนึ่งมันก็คิดว่าขนาดมันเองก็ยังเกิดมาเป็นหมีได้ แล้วหอยทำไมจะเกิดมาเป็นคนบ้างไม่ได้ มันจนปัญญาที่จะหาเหตุผลมาอธิบายเรื่องเหล่านี้

หมีปุ๊ดีใจที่เห็นหมีฟองน้ำมีสีหน้าที่ดีขึ้น "ซักวันนึง ข้าจะพาเอ็งทะเล" สายตาของหมีปุ๊ดูมุ่งมั่น หมีฟองน้ำเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่หมีปุ๊พูดแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในชีวิตจริง

แท แด แด่ แด๊........แท แด แด๊ แด แท แท้ แท แด่ แด แด้........แท แด แด้ แด่ แท แด....................กอดกันหน่อยได้ไหม ให้ฉันได้ชื่นใจซักที กอดกันเถิดคนดี สุขทุกนาทีที่ได้กอดกัน อยากจะกอดเธอไว้ ให้หัวใจฉันเคียงข้างเธอ.....

แท่งสี่เหลี่ยมเล็กๆส่งเสียงดังขึ้นพร้อมกับสั่น จนทำให้โต๊ะที่หมีทั้งสองสั่นตามไปด้วย พวกมันรู้สึกตกใจเพราะไม่รู้ว่าเจ้าแท่งนั้นคือโทรศัพท์มือถือ เสียงร้องของเจ้าแท่งนั้นปลุกคนเลี้ยงหมีให้ตื่นขึ้นงวยเงียหยิบเจ้าแท่งนั้นมาแนบหู "ฮัลโหล....พรุ่งนี้หรอ ได้ได้.........เออ รู้แล้ว............เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็โทรไปอีกที เออ เออ" พูดจบคนเลี้ยงหมีก็พลิกตัวหันหลังให้หมีทั้งสอง เขาลืมตาขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงทั้งรอยยิ้มบนใบหน้า.....................